historia jednej znajomości

Szczerze: bałam się tej płyty. Jak chyba większość z nas – mam na myśli ludzi, których Placebo obchodzi trochę więcej niż przeciętny rockowy zespół znany z radia.

A teraz nie mogę się oderwać od Loud Like Love. Co więcej, od tygodnia ta płyta sprawia, że przełączam na swojej liście odtwarzania każdą piosenkę, która pochodzi z okresu wcześniejszego niż LLL i poprzedzająca płytę epka B3. Muszę się po prostu nasycić.

Placebo znów zgrało się perfekcyjnie z tym, co dzieje się w moim życiu, które przecież od siedmiu lat jest nierozerwalnie związane z Ich muzyką.

Want You so bad I can taste it

But You're nowhere to be found

Większość z Was zna już pewnie tę historię, ale pozwolę sobie powtórzyć co ważniejsze jej fragmenty. Mam czternaście lat i właśnie wybieram się na pierwszego w życiu Openera. "Fajne zespoły, Franz Ferdinand, no i Placebo" – mówi Tata, który jedzie tam ze mną i moim bratem, a potem stwierdzi, że przestał słuchać P. sam z siebie, odkąd ja poczęłam Ich słuchać nałogowo. No, trudno. "Nie, nie podejdziemy bliżej sceny, bo nas zdepczą" – tak brzmiał Jego protest przeciwko moim pierwszym zapędom w kierunku podbarierkowego tłumu. Ale ja chciałam, chciałam strasznie mocno, bo mimo że znałam zaledwie kilka piosenek, coś ciągnęło mnie w stronę tego ogolonego na łyso (wtedy) człowieka z najdziwniejszym głosem, jaki słyszałam w życiu. Głosem, który sprawił, że już wkrótce po tym koncercie zaczęłam poznawać innych Wyznawców (tak się wtedy nazywaliśmy – i myślę, że nadal jest to całkiem odpowiednie określenie). Potem były kolejne koncerty, w sumie do tej pory pięć, oczekuję szóstego (12 listopada, Warszawa, Torwar – miejsce kultowe dla placebowych koncertów). Koczowanie, czekanie, plany, spotkania, malowanie transparentów, wspólne wyjazdy, zdjęcia. Placebo stało się swoistym spoiwem i towarzyszem najszczęśliwszych i najgorszych chwil mojego życia. Zarówno tych, kiedy zalewałam się łzami z Wcale Nie Błahych Prywatnych Powodów, jak i tych, kiedy byłam blisko z różnymi szalenie ważnymi dla mnie osobami. Było opatrunkiem na głębokie rany, pomagało zasnąć, stwarzało domową atmosferę. Było – i wciąż jest – jedną z najważniejszych stałych w moim życiu. I wyciskaczem takich ekstatycznych emocji, jakich doświadcza się przy najlepszym seksie, tyle że podczas koncertów.

Rob the bank/Then take me home/But take me home/Make love/Make love

Pamiętam dokładnie pierwszą chwilę z pierwszą, tytułową piosenką promującą Battle for the Sun, poprzedni longplay Zespołu Na Pe. Utwór został udostępniony w internecie kilka dni przed premierą płyty. Ściągnąwszy go, czekałem na odpowiedni moment, który nadszedł, kiedy siedziałam na przystanku autobusowym po próbie pewnego spektaklu, grzejąc się w promieniach czerwcowego słońca. Uczucie radości z nowego materiału gryzło się z bezsensem słów tego singla.

Wtedy, ponad cztery lata temu, wszystko było inne. Ludzie wokół mnie, aktualne związki, cele, nadzieje, przeszkody.

LLL w jakiś cudowny, niezawodny sposób składa się po raz kolejny w całość, która okazuje się kawałkiem idealnie pasującym do aktualnej życiowej układanki. Każda piosenka jest celebracją lub opłakuje szczególną chwilę z życia Briana Molko i Stefana Olsdala, przede wszystkim jednak tego pierwszego z tytułu bycia głównym twórcą tekstów (jednak nie bez związku z tym drugim, co wybitnie słychać). I w jakiś tajemniczy sposób większość tych piosenek idealnie odnosi się również do mnie. Wiem, co można pomyśleć czytając te słowa – że to całe Placebo to coś w rodzaju One Direction dla tylko nieco starszych fanów. Nic bardziej błędnego. LLL to chyba najbardziej dojrzały materiał w dorobku Placebo, nie umniejszając oczywiście pozostałym krążkom. Jednak tylko tutaj mamy radość, powagę, euforię i cierpienie w tak idealnych proporcjach.

No dobra, to teraz szczegóły. Miejmy to za sobą i wytknijmy mistrzom niedociągniecia. Są dwa – wybór najsłabszej piosenki z płyty na pierwszy singiel oraz sama forma wydania. Pierwsze słowa pochodzące z nowej płyty, jakie poznał świat, brzmiały "My computer thinks I'm gay". Strzał w stopę, ryli, ale to chyba wiemy już wszyscy. Co do wydania, moja osoba zaopatrzyła się oczywiście w deluksa. I wstyd to pisać, ale zwłaszcza w przypadku deluksa klient płaci, więc wymaga, a dostaje książeczkę z paroma ładnymi obrazkami, wydaną na ładnie pachnącym papierze, ale to wszystko. Panie Molu, co się stało, spanikował pan przed umieszczeniem swojej tekściarskiej twórczości, żeby każdy mógł sobie ją spokojnie przeanalizować, zamiast szukać po internetach (niedokładnie) przepisanych tekstów? Duży minus, a bardzo na to liczyłam.

Wielki plus wędruje natomiast do Adama Noble'a za produkcję. Tych wszystkich smaczków nie usłyszymy na ściągniętej z neta demówce, wierzcie mi.

Trzy największe dzieła, jakie P. niniejszym dają światu na LLL, to Hold on to me, A million little pieces i Exit wounds. To nie jest wesoła, słoneczna płyta, wbrew temu co zapowiadał tytuł i pierwsze przecieki. Ale może to i dobrze, bo kiedy ostatnim razem dostaliśmy płytę emanującą słońcem, to okazała się ona najsłabszą ze wszystkich dotychczasowych w placebowym dorobku (mimo tego, ze w ostatecznym rozrachunku po czterech latach niektóre utwory brzmią naprawdę w porządku). Dobrze też, że Molko przelewa swoje frustracje w swoją twórczość, zamiast w depresje i kryzysy. Wiem coś o takim przelewaniu.

Muzycznie LLL ociera się o przebłyski geniuszu charakterystyczne przede wszystkim dla Black Market Music i Sleeping With Ghosts. Takie na przykład Exit Wounds i coś w tym utworze, co nazywam "połamanymi dźwiękami", a co czyni od wielu lat muzykę Placebo rozpoznawalną i wyjątkową.

I've lost the power to understand, what it takes to be a man

With my heart

No właśnie, Brian Molko – "small and gentle man, who carry the world upon his shoulder". Czasem bufon z syndromem lidera zespołu zwanego Gigantem Alternatywy, czasem pokorny, nastawiony na rozwój artysta zafascynowany buddyzmem. W tym momencie popuszczam wodze fantazji, bo moje idealne spotkanie z tym człowiekiem nie polegałoby jedynie na dzikim seksie gdzieś między drzwiami a podłogą. Wcześniej chętnie napiłabym się z nim herbaty i podyskutowała o podróżach do Indii, Nepalu i Kambodży. Brian Molko to musi być w gruncie rzeczy strasznie fajny facet.

Wraz z wczorajszym Loud Like Love TV Gwiazdka przyszła trzy miesiące wcześniej. Tyle wzruszeń, humoru, anegdot i wspomnień, że nie dało się odlepić od komputera przez bite dwie godziny, przy jednoczesnym wydawaniu z siebie wielu ekstatycznych dźwięków.

Pewne rzeczy nie zmieniają się nigdy: "-Co byś zrobił gdybyś wiedział, ze niedługo umrzesz? -Starałbym się uprawiać tak dużo seksu, jak to tylko możliwe" [charakterystyczny molkowy rechot]. Po latach wrócił nawet do fryzury, przez którą czasem ciężko stwierdzić, czy dane zdjecie pochodzi z 1998, czy z 2013 roku.

Minie sporo czasu, zanim będę w stanie włączyć jakąkolwiek niebędącą Placebo muzykę bez szalonego pragnienia powrotu do Zespołu Na Pe. Znów. Ten stan zakochania trwa ponad siedem lat, więc chyba już się nie zmieni. Osobie, która mogłaby zająć tę wolną część mojego serca, stawiam z konieczności jeden warunek – must love, or at least like Placebo.

niżej: parapet, który łączy w sobie cztery posążki buddyjskie (czwarty zjadł aparat), zdjecia placebowych przyjaciół i rodziny, pamiątkę z drugiego koncertu P. należycie oprawioną w ramkę oraz mój osiemnastkowy prezent od E., gdzie Molko jednoczy się z Chrisem Cornerem w najlepszym stylu.)

jeszcze niżej: moje życie trochę bardziej kompletne i szczęśliwe na ten moment.